Regulacje MIFID

MiFID (ang. Markets in Financial Instruments Directive) to Dyrektywa 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rynków instrumentów finansowych, która ustanawia jednolite ramy prawne dla firm inwestycyj­nych i usług inwestycyjnych na terenie Unii Europejskiej, a także Islandii, Norwegii i Liechtensteinu.
Podstawowym celem Dyrektywy MiFID jest zwiększenie przejrzystości i konkurencyjności działania firm inwestycyj­nych w Europie oraz ochrona interesów Klientów. MiFID, a za nim ustawodawstwo krajowe, wprowadza określone środki ochrony Klientów na każdym etapie relacji Klienta z jego dostawcą usług inwestycyjnych. Podstawowe akty normatywne wprowadzające MiFID w Polsce to:

  1. Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2005 r. Nr 183, poz. 1538, z późniejszymi zmianami),
  2. Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 20 listopada 2009 r. w sprawie trybu i warunków postępowania firm inwestycyjnych, banków, o których mowa w art. 70 ust. 2 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, oraz banków powierniczych (Dz. U. z 2009 r., Nr 204, poz. 1677),
  3. Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 23 listopada 2009 r. w sprawie określenia szczegółowych warunków technicznych i organizacyjnych dla firm inwestycyjnych, banków, o których mowa w art. 70 ust. 2 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, i banków powierniczych oraz warunków szacowania przez dom maklerski kapitału wewnętrznego.

Działania banku

Nordea Bank Polska SA („Bank”) implementował nowe przepisy świadczenia usług inwestycyjnych, oparte na znowelizowanej ustawie o obrocie instrumentami finansowymi oraz aktach wykonawczych do ustawy, wprowadzając w szczególności poniższe standardy:

  1. Klasyfikacja Klientów
    Podstawowym obowiązkiem prawnym, wykonywanym w toku inicjowania relacji z Klientem jest dokonanie przez firmę inwestycyjną klasyfikacji Klienta, która wyznacza zakres środków ochrony przysługujący danemu Klientowi. Wykonując ten obowiązek Bank klasyfikuje Klientów poprzez przyznanie jednej z trzech poniższych kategorii:
    • Klienta Detalicznego, któremu przysługuje najwyższy poziom ochrony ze strony Banku,
    • Klienta Profesjonalnego, któremu przysługuje poziom ochrony niższy niż w przypadku Klienta Detalicznego, ponieważ Bank jest uprawniony założyć, iż Klient Profesjonalny posiada wiedzę i doświadczenie pozwalające na prawidłową ocenę ryzyka związanego z podejmowanymi decyzjami inwestycyjnymi,
    • Uprawnionego Kontrahenta, któremu przysługuje najniższy poziom ochrony, ponieważ Bank jest uprawniony założyć, że Uprawniony Kontrahent posiada szeroką i profesjonalną wiedzę na temat instrumentów finansowych i obrotu tymi instrumentami.
  2. Ocena odpowiedniości instrumentów finansowych i usług inwestycyjnych
    Przed zawarciem poszczególnych umów o świadczenie usług inwestycyjnych z Klientem, Bank obowiązany jest przeprowadzić ocenę odpowiedniości danej usługi lub instrumentów będących przedmiotem tej usługi dla Klienta. Zakres i proces oceny uzależniony jest od rodzaju i zakresu umowy z Klientem oraz od kategorii Klienta.
  3. Obowiązki informacyjne
    Przed zawarciem umowy o świadczenie usług inwestycyjnych Bank przekazuje Klientowi szereg wymaganych prawem informacji, w szczególności:
    • informację o dokonanej klasyfikacji o raz jej następstwach
    • wzory umów i regulaminy świadczenia poszczególnych usług,
    • informację o konfliktach interesów, o ile konflikty te mogłyby spowodować naruszenie interesu Klienta oraz o zasadach zarządzania konfliktem interesów w Banku,
    • odpowiednie opisy istoty instrumentów finansowych oraz ryzyka związanego z inwestowaniem w te instrumenty finansowe.

Bank zapewnia również przekazywanie potwierdzeń i raportów na temat transakcji Klientów zgodnie z przepisami prawa i na zasadach określonych w regulaminach świadczenia poszczególnych usług.

Szczegółowe informacje w powyższym zakresie:

Pozostałe regulacje MiFID:

« powrót do poprzedniej strony
Skontaktuj się z nami
  • On-line:
Skype infolinia.nordea